Dzisiejsze czytania

(2 Krl 22, 8-13; 23, 1-3)
Arcykapłan Chilkiasz powiedział do pisarza Szafana: „Znalazłem księgę Prawa w świątyni Pańskiej”. I dał Chilkiasz księgę Szafanowi, który ją czytał. Następnie pisarz Szafan poszedł do króla i zdał mu sprawę z tego zdarzenia w słowach: „Słudzy twoi wybrali pieniądze znajdujące się w świątyni i wręczyli je kierownikom robót, nadzorcom świątyni Pańskiej”. I pisarz Szafan oznajmił królowi: „Kapłan Chilkiasz dał mi księgę” – i Szafan odczytał ją wobec króla. Kiedy król usłyszał słowa księgi Prawa, rozdarł szaty. Następnie król rozkazał kapłanowi Chilkiaszowi i Achikamowi, synowi Szafana, Akborowi, synowi Micheasza, i pisarzowi Szafanowi, a także urzędnikowi królewskiemu, Asajaszowi: „Idźcie poradzić się Pana co do mnie, co do ludu i całego pokolenia Judy w związku ze słowami tej znalezionej księgi. Bo wielki gniew Pański zapłonął przeciwko nam z tego powodu, że nasi przodkowie nie słuchali słów tejże księgi, by spełniać wszystko, co jest w niej napisane”. Wtedy król polecił przez posłów, by zebrała się przy nim cała starszyzna Judy i Jerozolimy. I wszedł król do świątyni Pańskiej, a wraz z nim wszyscy ludzie z Judy i wszyscy mieszkańcy Jerozolimy, kapłani i prorocy oraz cały lud, od najmniejszych aż do największych. Odczytał głośno całą treść księgi przymierza, znalezionej w świątyni Pańskiej. Następnie król stanął przy kolumnie i zawarł przymierze przed obliczem Pańskim, że pójdą za Panem, że będą przestrzegali Jego poleceń, przykazań i praw całym sercem i całą duszą, że w czyn zamienią słowa tego przymierza, spisane w tejże księdze. I cały lud przystąpił do przymierza.

(Ps 119 (118), 33-34. 35-36. 37 i 40)

REFREN: Naucz mnie, Panie, drogi Twoich ustaw

Naucz mnie, Panie, drogi Twoich ustaw,

bym ich przestrzegał do końca.

Ucz mnie, bym przestrzegał Twego prawa

i zachowywał je całym sercem.

Prowadź mnie ścieżką Twoich przykazań,

bo radość mi przynoszą.

Nakłoń me serce do Twoich napomnień,

a nie do zysku.

Odwróć me oczy, niech na marność nie patrzą,

udziel mi życia przez swoje słowo.

Oto pożądam Twoich postanowień,

według swej sprawiedliwości zapewnij mi życie.

(J 15, 4a. 5b)
Trwajcie we Mnie, a Ja w was trwać będę. Kto trwa we Mnie, przynosi owoc obfity.

(Mt 7, 15-20)
Jezus powiedział do swoich uczniów: „Strzeżcie się fałszywych proroków, którzy przychodzą do was w owczej skórze, a wewnątrz są drapieżnymi wilkami. Poznacie ich po ich owocach. Czy zbiera się winogrona z ciernia albo z ostu figi? Tak każde dobre drzewo wydaje dobre owoce, a złe drzewo wydaje złe owoce. Nie może dobre drzewo wydać złych owoców ani złe drzewo wydać dobrych owoców. Każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, zostaje wycięte i wrzucone w ogień. A więc: poznacie ich po ich owocach”.

Do góry

Rozważania do czytań

Ewangeliarz OP

Do góry

Oremus

W pierwszych wiekach znakiem rozpoznawczym chrześcijan była wzajemna miłość. Poganie, pokazując uczniów Chrystusa, mówili: Zobaczcie, jak oni się miłują. Dobrze przypomnieć tę historię dzisiaj, kiedy Pan Jezus mówi do nas w Ewangelii: Poznacie ich po owocach. Wzajemna miłość, otwartość i życzliwość, a nie deklaracje i oświadczenia są znakiem życia chrześcijańskiego. Dobre owoce rodzimy wtedy, gdy jesteśmy zjednoczeni z Chrystusem: „Kto trwa we Mnie, przynosi owoc obfity”. Bez Niego nasze życie staje się gorzkie, a owoce naszego życia, nawet ubrane w kolorowe ozdoby, będą cierpkie.

o. Jakub Kruczek OP, „Oremus” czerwiec 2008, s. 105

Święty Cyryl Aleksandryjski, biskup, patriarcha i doktor Kościoła – urodził się w Aleksandrii ok. 380 r. Ówczesnym zwyczajem swoją młodość spędził jako mnich. W 403 roku już jako kapłan towarzyszył swojemu wujowi Teofilowi na słynnym synodzie „Pod Dębem”. W 412 roku Cyryl zasiadł na stolicy aleksandryjskiej po śmierci Teofila. Do pierwszych osiągnięć jego biskupstwa należało to, że skłonił namiestnika cesarza, Orestesa, aby z Aleksandrii zostali wydaleni nowacjanie i Żydzi, którzy bardzo przeszkadzali Cyrylowi w pracy duszpasterskiej. Wielki biskup wypowiedział też nieubłaganą walkę Nestoriuszowi, ówczesnemu patriarsze Konstantynopola, który w Chrystusie Panu widział dwie odrębne osoby i Matce Najświętszej odmawiał przywileju Boskiego Macierzyństwa. Wymógł także na papieżu, św. Celestynie I, że został do Rzymu zwołany synod, na którym potępiono naukę Nestoriusza. Wrogowie nie mogli tego darować Cyrylowi . Zdołali przekonać cesarza, że to on jest heretykiem. C esarz skazał na wygnanie Cyryla. Na szczęście po pewnym czasie biskup mógł powrócić na swoją stolicę. Pełen zasług Cyryl zmarł 27 czerwca 444 roku.

Do góry

Leave a Reply